Ben Karaağaç Tren Garı…

1971 yılıydı. O yıl, içimdeki sesler birer birer azalmaya başladı.

Bir zamanlar peronlarımda yankılanan adımlar, bavul tekerleklerinin sesi ve düdük sesleri artık duyulmuyordu. Raylarım hâlâ yerindeydi ama üzerlerinden geçen hayat çoktan başka yönlere sapmıştı.

Trenler uzaklaştıkça ben yalnız kaldım. Önce seferler azaldı, sonra tamamen durdu. Her geçen gün, içimde bir boşluk büyüdü. İnsanların vedaları bile azaldığında, yalnızlık daha ağır bir şey haline gelir.

1971’de artık beklediğim hiçbir tren gelmiyordu. Sanki zaman beni unutmuştu. Peronlarım rüzgârın, duvarlarım ise sessizliğin mekânı olmuştu. Bir istasyon olmaktan çok, hatıraların içinde kalan bir yapıydım artık.

Ama garlar tamamen ölmez. Sadece beklemeyi öğrenir. Ben de bekledim… Seslerin geri döneceği, rayların yeniden konuşacağı günleri.

1971 benim yalnızlığımın yılıydı. Ama aynı zamanda hafızamın en derinleştiği zaman da oldu.