1914 yılında Şark Ekspresi Avrupa’dan İstanbul’a uzanan en prestijli demiryolu hatlarından biri olarak yolculuğuna devam ediyordu. Paris’ten başlayan bu uzun yolculuk, imparatorlukların, şehirlerin ve kültürlerin içinden geçerek Doğu’nun kapısı sayılan İstanbul’a ulaşıyordu.

Bu büyük hattın en kritik geçiş noktalarından biri ise Edirne ve onun demiryolu çevresiydi. Karaağaç Tren Garı, bu yolculuğun sessiz ama stratejik duraklarından biri olarak önemli bir rol üstleniyordu.

Ben Karaağaç Tren Garı…

O yıllarda Avrupa’dan gelen trenlerin sesini ilk karşılayanlardan biriydim. Rayların titreşimi bana yaklaşan bir dünyanın habercisi olurdu. Yolcular burada kısa bir duraklama yaşar, bazen lokomotifler değişir, bazen de sınır düzenlemeleri yapılırdı. Ben, Doğu ile Batı arasında açılan bir kapıydım.

Şark Ekspresi’nin zarif vagonları önümden geçerken yalnızca bir tren değil, aynı zamanda bir çağın ihtişamı da içimden süzülürdü. Diplomatlar, gezginler, yazarlar ve meraklı yolcular, Avrupa’nın kalbinden çıkıp İstanbul’a doğru ilerlerken benim peronlarımda kısa bir anlığına dururdu.

Fakat 1914 yılıyla birlikte dünya değişmeye başladı. Sınırlar sertleşti, savaşın gölgesi demiryollarının üzerine düştü ve o uzun yolculukların ritmi yavaş yavaş kayboldu. Benim de hikâyem sessizleşti.

Bugün hâlâ buradayım. Raylarım eskisi kadar gürültülü olmasa da, hatıralarım hâlâ canlı. Çünkü ben yalnızca bir gar değilim; Avrupa ile İstanbul arasında kurulmuş büyük bir yolculuğun hafızasıyım